Rouw is tijdloos

Afgelopen week toen ik een interview voor een podcast/ radio uitzending aan het terug luisteren was, hoorde ik het mezelf zeggen; het is 28 jaar gelden bijna 29 jaar geleden. Mijn hartslag ging omhoog.. he nee (vloekwoord) dit klopt helemaal niet! Het was op dat moment 27 jaar geleden en bijna 28 jaar! Hoe kan ik dat toch zeggen?! Nou waarschijnlijk gewoon omdat ik zenuwachtig was. Ik baalde. Maar al heel snel dacht ik, al was het 5 jaar of 50 jaar, het feit dat ik mijn moeder verloren heb is er. Daarvan doet de duur niets aan af. Dat maakt het verlies niet minder verdrietig of minder waard.

Het interview was een aantal dagen voor de sterfdag, de dag dat het 28 jaar geleden is dat mijn moeder uit mijn leven is verhuisd naar mijn hart. Waar ze nog altijd is, en voor altijd zal blijven.

In die week vroeg mijn vriend aan me, wat kan ik doen voor je? Hoe wil je het doen die dag?.. Mijn antwoord was; geen idee, ieder jaar voelt het weer anders. De ene keer ben ik heel verdrietig en de andere keer zou ik die dag bijna kunnen vergeten. Dit jaar denk ik dat ik gewoon mijn momentje wil nemen, een mooi kaarsje wil aansteken naast haar foto en gewoon even in mezelf gekeerd zijn.

Zo is het in de avond ook een beetje gegaan. Ik heb een kaarsje aangestoken bij haar foto in een lijstje, en mee kwamen er woorden van dankbaarheid in me op. Ik heb mijn moeder bedankt voor dit leven wat ze me gegeven heeft. Ook al is het soms niet makkelijk, ik ben dankbaar voor het leven. En na die woorden heb ik zelfs een stukje taart uit de vriezer gehaald, en toen die ontdooit was heb ik hem opgegeten. Gewoon om het leven te vieren. Want dit jaar word ik 32 de leeftijd die mijn moeder maar heeft mogen worden. Een ruime maand voor haar 33e stopte haar hart met kloppen, ze kon niet meer.

Dat besef, dat ik dezelfde leeftijd ga bereiken vind ik eerlijk gezegd nu wel een last om te dragen. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik die last niet zou gaan proberen om te zetten in kracht. En daarom is mijn voornemen voor mijn 32ste levensjaar om alles wat me blij maakt en mij een goed gevoel geeft, te vieren. Zo wil ik mijn moeder eren. En mijn leven wat ze mij geschonken heeft vieren. Nog even wachten want ik ben pas in de zomer jarig;).

Terug naar het stukje dat het niet uitmaakt of je je geliefde nog maar kort geleden hebt moeten laten gaan of al langer geleden. Het is helaas maatschappelijk nog steeds niet oké om langere tijd te rouwen. Terwijl rouw in mijn ogen geen tijdslimiet heeft. Je bent constant bezig met jezelf aan te passen aan nieuwe situaties zonder die ene. Een verjaardag, de feestdagen, jubilea’s, gebeurtenissen of een andere bijzondere dag zonder jouw geliefde.. De ene keer sta je er misschien minder bij stil en de andere keer voelt je hart verscheurd en ben je verdrietig. Je bent je leven lang in rouw, alleen is dat niet constant.
Hierin ligt de moeilijkheid voor je omgeving, voor de maatschappij om daarmee om te gaan. Want er wordt van je verwacht dat je het leven weer oppakt, dat je leert omgaan met de nieuwe invulling van je leven. Terwijl jij daar misschien nog helemaal niet bent. En waardoor jij de verantwoordelijkheid voelt om je te verantwoorden naar je omgeving waarom jij je zo voelt. Nóg een extra taak terwijl je al zo hard werkt om je leven vorm te geven.

Misschien ben je bekend met het duaal proces model. In dit model komt heel duidelijk naar voren hoe je in het leven van alle dag, heen en weer geslingerd wordt van het leven weer vorm geven en rouwen. Je wilt verder gaan met leven, maar je mist iemand en het verscheurd je hart. Je gaat naar een andere school, maar er is maar 1 ouder om je weg te brengen. Je wilt nieuwe dingen ondernemen, maar je zou willen dat die ene erbij was. Je wilt fijn even tijd voor jezelf even helemaal niets, maar je moet het vuilnis aan de straat zetten, wat je geliefde altijd deed. Je bent op een feest, en ineens is hoor je het nummer waar jullie samen van genoten. Herinneringen kunnen opkomen, maar ook tranen kunnen verschijnen.
Steeds weer een nieuwe confrontatie, waar je misschien wel aan went en waar je niet altijd meer bij stil zult staan. Maar wat ervoor zorgt dat jij je leven lang rouwt. En dat mag, want rouw is tijdloos.

Inmiddels heb ik uit het verlies mijn moeder kracht gehaald, en kijk ik met trots terug op mijn rouwen. Want rouwen is mijn uiting van mijn de liefde die ik heb voor mijn moeder. Rouwen zal ik nog heel mijn leven lang doen, maar inmiddels uit dankbaarheid. En ja soms zal ik nog verdrietig zijn en dat is ook een prachtig eerbetoon van mijn liefde voor mijn moeder. En die mag iedereen zien. Liefde is onvoorwaardelijk of je nog leeft of dat je verder leeft in mijn hart. Het zal er voor altijd blijven.

Leave A Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *